BEN
3 kilo 700 gramdın diyor annem, sabaha karşı 6’yı 10 geçe doğdun 16 Temmuz 78’de… “Bir kızınız oldu” dediklerinde sevinçten ağladım.
O zamanlarda aşağı yukarı neye benzediğimi ben de aşağıdaki şu fotoğraftan gördüm.
(Ekim 1978)
Hafif kızgın bir ifade ve ağladı ağlayacak gibi duran bükük bir dudak (ama şapka son moda kesinlikle!) O yılların üzeri siyah örtüyle kaplanan fotoğraf makinelerinden epey ürkmüş olmalıyım. Detaycı gözler için de arkada saklanıp düşmeyeyim diye belimden tutan annemin eline dikkati çekerim.
En fazla anaokulundaki yıllara dönebiliyor insan anıları arasında yolculuğa çıkınca. Benim de 4 – 5 yaşlarındaki halim geliyor gözümün önüne kendime dair hatırladığım en eski şeyler arasında…Şu alttaki minik kızı çok iyi hatırlıyorum mesela…
(13 Mayıs 1981)
Kısacık saçları, sapsarı olduğu için siyah beyaz fotoğraflarda görünmeyen kaşları ve suratının tümünü kaplayan kocaman gülümsemesi… Annemin tarifiyle hem zıpır ve çok yaramaz, hem de çok akıllı ve uslu. Bazen fotoğraflara bakarken keşke insan çocukluğuyla yeniden karşılaşabilme imkanına sahip olsa diye düşünürüm hep, kendimi elimden tutup gezdirmek, ona oyuncaklar almak, sevmek, gerekli üç beş bi’şey söylemek isterdim mesela…
(kıyafetler tam 80’ler…Babam, bıyıklarını dönemin modasını göre bıraktığını iddia ediyor şimdi)
Bulgaristan’ın Şumen kentine yakın bir kasabada büyüdüm. Her çocuğun hayalini kuracağı bir çocukluktu benimki. Ağaçlara tırmanıp meyve yer (ki kendimi bildim bileli en sevdiğim meyve kirazdır), ormana çiçek toplamaya gider (kardelen görünce hala heyecanlanırım), karda kızakla kayar, yazın eriyen asfalttan kopardığımız yapışkan zift parçalarıyla iri papaz böcekleri yakalardık. Böcek dedim de aklıma geldi, bir de hangi akla hizmetse geceleri ateşböceği yakalayıp onları alnımıza yapıştırıyor ve bunun güzel göründüğüne inanıyorduk…
(Abimle aramızda 11 yaş fark var)
Evimizin saçaklarına yuva yapan kırlangıçları, kasabanın kenarındaki gölde kurbağa avlayan leylekleri, yağmur sonrası tarlalarda çıkan mantarları, güneşli havada çiseleyen yağmurun ardından beliren gökkuşaklarını izleye izleye geçti bu dönemim. Şimdi bakınca Alice Harikalar Diyarında’dan farksız görünüyor aslında…
İşte bu yıllardan kalma yara izlerimi çok severim bu yüzden. 8 yaşımda vişne ağacından düştüğüm gün sağ dizimde oluşan “kelebeğim” (şeklinden dolayı öyle derim hep ona) veya boyumdan büyük bir işe kalkışıp, ağabeyimin büyük kızağını çalarak buzda tepetaklak düştüğüm gün sol elimin başparmağında oluşan “V” şeklindeki “zafer işaretim”…O anları gerçekten yaşadığımın kanıtları bu yara izlerim, iyi ki varlar!
(Haziran 1989)
Bu üstteki fotoğraf ekleniyor albüme daha sonra… Yıl 1989, 11 yaşındayım. Bulgaristan’da bir kaos hakim. Dört yıl süren bir çekişmenin en ateşli günleri.
1985’de Bulgarca dışında herhangi bir dilin konuşulması yasaklanmış ve ülkedeki tüm azınlıkların isimleri değiştirilmişti zorla…
Soyisim yoktur orada, herkes babasının ve dedesinin adıyla anılır. Gülhan Halidinova Mahmudova gibi…İsim değişiminin ardından Galina Hristova Mihaylova olmuştu adım. ( Şimdi kimileri şakayla karışık “epey afili olmuş, cool olmuş, niye dert ettiniz ki bunu yahu” diyebilir ama insana zorla dayatılan herşeyde olduğu gibi bu da kabul edilemez bir durum elbette)…
Sonuç olarak Türk azınlık kendilerine dayatılan tüm asimilasyon politikalarına karşı geldi, gösteriler düzenledi, bunun neticesinde de zorunlu göçe tabi tutuldular. Yukarıdaki, göç için çekilen pasaport fotoğrafım… Gözlerimin içindeki belirsizliğe karışan öfkeyi ben fotoğrafta görebiliyorum…Yıllar sonra lisede yazacağım “Hüznün Rengi Mavi” adlı öyküde, o an hissettiklerimi şöyle tanımlamıştım…“Elbiselerini, oyuncaklarını, mektuplarını, kitaplarını paketleyip götürebiliyor insan yanında… Peki ya meyve ağaçlarım…ördeğim Pati? Dostlarım…çocukluk aşkım? Hatıralar birktirdiğim mekanlar ve gelecek hayallerim ne olacaktı? Nereye sığdırıp, saklayıp götürecektim onları?”..
Getirememiştim…
(1990)
Şu üstteki Türkiye’deki ilk fotoğrafım, gelişimizden bir yıl sonra çekildi. Bulgaristan’dan göç edince Kırklareli Kızılay Göçmen Kampı’ndaki yardım çadırlarında kaldık bir süre. Biraz bozuk ve komik aksanlı da olsa Türkçe konuşmayı biliyordum elbette ama okuma yazmayı ve Latin alfabesini burada öğrendim (Balkan ülkelerinin bazılarında Kiril alfabesi kullanılıyor).
Nüfus memuru soyadınız ne olacak diye sorunca ailece birbirmize bakıp
“ kısa ve yazılması kolay birşey olsun memur bey, ne bileyim can, kan, şan, şen gibi birşey” dedik. Sonunda yeni yaşamımızda uğur getirmesi dileğiyle “Şen” soyadını seçtik… Soyadını insanın kendisinin seçmesi çok tuhaf, bu yüzden tüm akrabalarımızla farklıdır soyisimlerimiz bizim.
(1996-lise 2)
Zaman geçti ve bir sürü zorluğa rağmen herşey yeniden rayına oturdu. Ailem çalışmaya, ben de okumaya başladım. Ortaokulu Yeşilköy’de, liseyi de okula alınan ikinci grup kızlardan biri olarak bana zengin bir düşünme ve hayalgücü, geniş bir donanım ve vizyon kazandıran öğretmenlerle dolu Kabataş Erkek Lisesi’nde okudum. Hepsine ne kadar teşekkür etsem azdır…
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo Tv Sinema Bölümü’nü kazandıktan sonraysa hayatımda yeni bir dönem de başlamış oldu… “Kendim” olmamı sağlayan işime ilk adımlarımı atmaya üniversitede başlamıştım…
— — — — — — — -
BABACIĞIM…
Ne yazsam, ne desem, ne yapsam hepsi boş biliyorum…
Duygularımı yazmanın ve başkalarıyla paylaşmanın bile
hissettiklerime karşı samimiyetsizlik olacağını düşünüyorum şu an…
Yüreğimde olup bitenleri manalı cümleler haline getirmeye çalışmak,
bazılarını eleyip bazılarını seçmek, onlara bir metin muamelesi yapmak yani…
Yapamam, yazamam… Acımı sizinle paylaşamam…
Bu acıyı tarif edecek söz yok zaten… Sadece bilmenizi istedim…
Kızını ne kadar çok insanın sevdiğini hissetmesi ve gittiği yerde çok mutlu olması için dualarınızı Canım Babacığımdan esirgemeyin…
Dünyalar tatlısı kalbiyle Allah’ın sevgili bir kulu olarak Bayramın ilk günü (30 Eylül 2008) cennete uğurladığım CanParçam…
Allah Canım Anneciğime ve aileme uzun ömürler versin…
Bana da dayanma gücü…
Şikago programını izledim gerçekten çoook başarılııı.. Benim en büyük haylimlerimden biri New York, Paris ve Kore’ye gitmekti, şu anda Şikago da eklenmiş bulunuyooo
Kore’yi ziyarete gittin mi eğer gittiysen şu an videolarını bulmaya çalışacağım 
) Başarılarrr.. Twitter adresin var mı acaba? 
)
Gülhan merhaba. Daima hep böyle güzel gülümsersin..
Programınızı izlerken Benin halkını çok iyi anlayan biri olduğunuzu söylediniz. Bunun üzerine sitenize üye olup bunu anlamaya çalıştım. Yazdıklarınız içimi burktu,
kiraz ağaçlarınız.. aşklarınız…
Evet, fazla söz kalmıyor bazen olanı anlatmak için!
fakat,
bazen de yenilerin gelmesi gerekiyor, eskileri unutulmaz yapmak için
Aslında hepimiz aynı göçü yaşamıyor muyuz içimizde?
Balık denizde saklıdır
Deniz mavide
Mavi gözlerinde
Seni unutmak mümkün mü
Yağmur bulutta saklıdır
Bulut beyazda
Beyaz teninde
Seni unutmak mümkün mü
Buğday başakta saklıdır
Başak sarıda
Sarı saçlarında
Seni unutmak mümkün mü
Gülhan Hanım Şumnu’nun hangi kasabasında doğdunuz?
Çok güzelsiniz.
Fakat bu akşam Hakan Bey programında makyaj fazla kaçmış bence.
Ben sizi geçen ay ilk defa televizyonda tanıdım.
Biz de Şumnu Osmanpazarlıyız.
1951’de Adana’ya vermişler.
Başarılar.
Tebrikler.
Gülhan giyisilerine hastayım, giymediklerini bana yollaaa =) Seni çok seviyorum, hep böyle neşeli ol.
Seni de konuşturmadı, harbi uyuz oldum hea. Hep başarılı ve mutlu ol, muck…
Şu katıldığın programda adını anımsamıyorum yılana tiki olan kıza sinir olmuştum mail adresini ver ona yılan resimleri yollayacagım
Gülhan Hanım Merhabalar,
Dünya coğrafyasına, farklı kültürlere şahsınıza özel sunumunuzla farkındalık ve bilinç oluşturduğunuz için okulumuz öğrencileri adına teşekkürlerimizi sunarız. Programınız ve sunum tarzınız okulumuz öğrencileri tarafından beğeniyle izlenen gezi programları içerisinde yer alıyor. Sizi okulumuzda konuk olarak misafir etmekten onur duyarız.
Bu konuda bizlere göstereceğiniz desteği bekliyoruz.
Saygılarmızla,
Coğrafya Öğretmeni
Osman Işık
Özel Mürevvet Evyap Koleji Ve Fen Lisesi
Sosyal Bilimler Bölüm Başkanı
E-mail: osman.berk34@gmail.com
Selam Gülhan abla nasılsın? Galksi Rehberi’ni beğenerek izlemeye devam ederken seni görme ve sadece hiç olmazsa bir cümle etme isteğim gün geçtikçe artmakta ve ne yapacağımı bilemiyorum, o yüzden de sana yazarken ne yazacağımı da bilmiyorum.… Aklıma birçok şey gelmesini istiyorum ama gelmiyor, bu seni ne kadar çok sevdiğimi gösterir bence bir kere görsem sizi, size karşı yazmak istediğim şeylerin de çoğalacağını umuyorum.. Biraz saçmalamış olabilirim… Kusura bakmayın ama sizi çok seviyorum…
Merhaba Gülhan hanım inan ki sizi izlerken o kadar çok mutlu oluyorum ki anlatamam, ben de İletişim ve Tasarım 3.sınıf öğrencisiyim ve de sizin yanınızda ekibinizle birlikte çantanızı bile taşıyarak set çekim anlarınızı canlı olarak yaşamayı çok isterdim. Keşke sizinle tanışabilsem, iyi çalışmalar..
Gülhan Abla sizi hiçbir gün kaçırmıyorum izledikçe bilgim artıyor yeni yeni bilgiler öğreniyorum iyi ki varsın Gülhan Abla!
Yüzünden gülümseme hiç eksik olmasın
Merhaba Gülhan Hanım, gelmekten vazgeçmeyin bir de kendimi unutturmayayım diye yazıyorum. Boşa yazmak olmaz, oturdum bölümleri güzelce izledim geri dönüşüm de sunmak için notlar aldım. Şimdi onları sıralamak istiyorum, okul duydu geleceğinizi, gelemezseniz benim karizma yerlerde! Ziyan olurum valla.
Maldiv bölümü şenlik güzel olmuş.
Etnik müzik seçimleri
1) Coğrafi mekanların canlı görüntüleri iyi seçilmiş
2) Program açılış mekanlarının seçimi
3) Bol mekan görüntüleri
4) Okyanus içi evler
5) Harita üzerinden koordinat belirtilmesi
6) Gidiş şartları, vizesiz olması, ulaşım aktarma bilgileri
7) Görüntü müzik uyumu
ve sizin sıcak içten samimi sunumunuz…
Tek kelimeyle süpersin. Her şey hep gönlünce olsun.
Sevgili Gülhan programlarını zevkle izliyorum hemşerim olmandan dolayı da gurur duyuyorum. Süpersin…
Bir program ancak bu kadar güzel olabilir, ben 4 haftadır takip etmeye başladım ama artık müptelanız oldum diyebilirim, 26 yaşındayım ve neredeyse on yıldır İtalya’ya gitme hayali kuruyorum, imkanlarım buna el vermiyor ama
( Oraya giderken beni de götürür müsün ne olursun! :’( Cevabını hep bekleyeceğim nasıl olsa kendim tek gitme konusunda hep hayal ile yaşayacağım,Gaziantep’den yazıyorum iyi çalışmalar…
Merhaba Gülhan…
Ren Nehri’nde gemi gezinizi izledim, az önce… Evet oralar güzel olabilir, gezmek keyifli olabilir.. Ama, oraları sizden dinlemek, bir başka keyif verdi bana. Ekranda görünen yerler, siz karede olmasanız bu kadar güzel görünmeyecekti…
Kastamonu’ya davet etsem, Kastamonu’ya da güzellik katsanız desem?. Bilmem uygun görüp gelir misiniz?
Gerçekten program, siz varsınız diye izleniyor.. En azından ben öyle izliyorum..
Yazdıklarım içimden geçenlerdi.. Kazasız, sağlıkla ve mutluca daha nice yeni yollara, yeni yerlere…
Sevgiyle.…
Süper bir program hiçbir bölümünü kaçırmıyorum tekrarları bile izliyorum
Çok cıvıl cıvıl ve eğlenceli bir kişiliksin Gülhan abla, seni çok seviyorum, başarılarının devamını diliyorum..
Merhaba ben Hatay İskenderun’dan Gökhan, her hafta programını dört gözle beklemekteyim çok güzel yerlere gidip geziyor ve tanıtıyorsun ben de ailemle beraber izlemekten çok memnunuz, hiç sıkmadan program yapmaktasın. İnşallah yeni yıl size ve sevdiklerinize sağlık ve mutluluk getirir. Yeni yılda yeni programlarınızı beklemekteyiz..
GÜLHAN HANIM TEK KELİMEYLE SÜPERSİN, SENDEN TEK RİCAM NE OLUR ÇİN’DE VUHAN’A GİDER MİSİN. BENİM İÇİN ÇOK ÖNEMLİ, LÜTFEN KİMSE GİTMİYOR TEK UMUDUM SENSİN. BENİM ERKEK ARKADAŞIM ORADA OKUYOR, ÇOK MERAK EDİYORUM. NETTEN SÜREKLİ ARAŞTIRIYORUM BULAMIYORUM. EĞER GİTMEYİ DÜŞÜNÜRSEN NE OLUR CEVAPLA BU MAİLİMİ OLUR MU? SENİ ÇOK SEVİYORUM HEP BİR UMUTLA BEKLEYECEĞİM ORAYA GİTMENİ…
Ne kadar güzel anlatmışsın çocukluğunu…Hayat dolusun her şeyinle. Zaten gitmeyi hayal ettiğim yerleri, sıcacık gülümsemenle öyle güzel anlatıp keşfediyorsun ki ben de ordaymışım gibi hissediyorum.
Dilerim o sıcak gülümsemen ve pozitif enerjin eksik olmaz hayatından ve tabii ki bizlerden 
Allah başarılarını daim etsin… Daha da iyi yerlerde görmek ümidi ile…
Şahsına ait mail adresin var mı, bulamadım, şayet varsa annem tarafından sana bir mesaj iletmek istiyorum. Bana mailimden ulaşabilir ya da mailini yazabilirsin. Ayşegül
Merhaba Gülhan,
) Çok param olursa bir gün dünyayı dolaşmayı istiyorum 
Televizyon programları arasındaki ender güzelliklerden birisin. Programını izlenir yapan da öncelikle senin samimiyetin, canlılığın ve doğallığın.
Yukarıda yazmış olduğun hayat hikayeni okuduğumda ise son kısım itibariyle aynı kaderi paylaşıyoruz..Ben de babamı senden 3 ay sonra kaybettim. Çok büyük bir acı, dayanmak çok zor, Allah sabır versin…
Yaptığın işi çok beğeniyorum, yerinde olmayı isteyen binlerce kişiden biriyim
Programının devamlılığını ve seni her daim ekranlarda görebilmeyi diliyorum.
Sevgilerle,
Birtan
GÜLHAN HANIM MERHABA, BİR İNSANIN RUHUNUN GÜZELLİĞİ VE TEMİZLİĞİ BU KADAR YÜZÜNE VE YAPTIKLARINA YANSIR, RUHUNUZA GÖNLÜNÜZE SAĞLIK. BENİM DE SİZİN GİBİ KARDEŞİMLE ARAMDA 11 YAŞ VAR AMA BENDEN KÜÇÜK 84’LÜ OLUYOR KARDEŞİM İYİ Kİ YAŞIMI SÖYLEMİYORUM Dİ Mİ
SİZİ İLK GÖRDÜĞÜMDEN BERİ ÇOOK BEĞENİYORUM TARİF EDİLMEZ BİR HAYRANLIKLA, GERÇEKTEN SİZİ İZLEDİKÇE HAYATA BAKIŞIMIZDAN TUTUN DA TAVIR, DAVRANIŞ ÇOK BENZİYOR. İNANIN YILLARDIR TANIYOR GİBİYİM, SÖYLEYECEĞİNİZ SÖZÜ 10 SANİYE ÖNCE BEN SÖYLÜYORUM İZLERKEN SİZİ. ÇOK BEĞENİYORUM GERÇEKTEN BUNU ÖZELLİKLE BELİRTMEK VE SİZİ KARŞILIKSIZ VE BELKİ DE ÜMİTSİZ OLDUĞUNU BİLE BİLE SEVEN BİRİNİN VARLIĞINDAN HABERDAR OLMANIZI İSTEDİM. COPA CABANA PLAJINDAKİ PROGRAMINIZI İZLERKEN HATTA ANNEME “ŞU PLAJDAKİ GÜNEŞLENEN BİKİNİLİ BREZİLYALI KIZLARI MI GÜLHAN’I MI TERCİH EDERSİN DESELER DÜŞÜNMEDEN GÜLHAN HANIM’I DERİM DEDİM! ALLAH BİLİYOR YALAN YOK.YANLIŞ ANLAMAYIN LÜTFEN SADECE FİZİKSEL GÜZELLİKTEN BAHSETMİYORUM HER ANLAMDA ÇOOK GÜZEL VE ÖZELSİNİZ, KIYMETLİSİNİZ BENCE, SİZİNLE TANIŞMAK, KONUŞMAK ÇOOK İSTERİM HAYAL TABİİ BU AMA İNSAN HAYALLERİ KADAR VARDIR. BENİM HAYALİM DE SİZSİNİZ HANIMEFENDİ! MAL,MÜLK,PARA,ŞÖHRET VS. DEĞİL MANEVİ ZENGİNLİK PEŞİNDEYİM YANİ SİZ HANIMEFENDİ BİR ERKEĞİN SAHİP OLABİLECEĞİ EN BÜYÜK ZENGİNLİKSİNİZ BENCE HERKES OKUSUN BAŞTA SİZ TABİİ, HERKES BİLSİN SİZİ ÇOOK BEĞENİYORUM VE SAYGILARIMLA ÖNÜNÜZDE EĞİLİYORUM ÇOOK KIYMETLİ HANIMEFENDİ.
Merhaba efendim. Nasılsınız? Sizi büyük bir hayranlıkla izliyorum. Acaba sizden bir ricada bulunabilir miyim? Sizin gecmiş
programlarınızı nasıl indirebilir miyim? Tv8 sitesinden defalarca izlemeye çalıştım ama bir türlü olmuyor. Yardımcı olmanızı rica ediyorum. Sonsuz teşekkürler. Sizi çoooooooooooook seviyorim. Öpüyorum :-*
Yeni bir destinasyonun heyecanını iyi bilen biri olarak,sizde de bu heyecanı görebiliyorum. Kendinize ait sevimli ve samimi anlatımınız gayet güzel. Yorumlarınız ve tepkileriniz zaten eşsiz
İzleyebildiğim kadarı ile eksik gördüğüm nokta ise, destinasyonlara ulaşım alternatifleri, maliyet hesapları, minimum kaç gün yeterli, ekonomik kalınabilinecek yerler, varsa ucuz toplu taşım önerileri gibi seyahati kolaylaştıran ve ekonomik tavsiyeler.. Bu tespiti sadece birkaç bölüm izleyebilmiş biri olarak yapıyorum.. Yanılmış isem şimdiden özür dilerim. Hayat boyunca en az bugünkü kadar başarılı ve sevilen biri olmanız dileklerimle..Sağlıklı,mutlu ve bolllllll gezili günlere..Saygılarımla, Bora Hakan Erözen