Gülhan'ın Galaksi Rehberi

98’de üniver­sitenin ilk yılında başladım çalış­maya… Sözkonusu tele­vizy­on­cu­luk olunca teorik eğitimin gerçek çalışma hay­atının kriter­leriyle fazla bağ­daş­mayıp yeter­siz kala­cağını düşündüm. (Aslında bir gün der­ste kam­er­ayı kat­a­log­tan gös­terip anlat­tık­ları zaman bu kararı almıştım.  :) 

Pratik deneyim kazan­mak amacıyla HBB kanalına girdim. Haber merkezinde muhabir­lik yap­tım bir süre…Öğrenme aşa­masın­daki biri için kanalın belki de en avan­ta­jlı yanı habere git­tiğinde genel­likle çekimi de ken­disinin yap­mak zorunda olmasıydı. Böylece kam­era kul­lan­mayı öğrendim, haberi oluş­tu­ran bil­gi­leri topla­manın yanı sıra onu görsel olarak da oluş­tur­mayı… Öte yan­dan kam­era­manla beraber gön­der­ildiğim ilk anon­slu haber­ime hala çok gülerim. “Bahar geldi, havalar güzelleşti” gibi aslında pek de “haber” olmayan neşeli bi paketti…Gelin görün ki üstümde sanki Menkul Kıymetler Borsası’ndan bildiriy­or­muşum gibi ağır bi ceket var, mikro­fonu da sanki o an yoldan geçerken beni çevirip elime tutuş­tu­rup hadi konuş demişler gibi tutuyorum.  :)

1998-HBB

Beş altı ayın ardın­dan temel çalışma pren­si­b­ini az çok öğrendik­ten sonra, daha fazla bilgi edin­mek adına TRT’ye git­m­eye karar verdim. Tele­fonla haber müdürünün kim olduğunu öğrendim ve bir gün kırk yıl­lık tanışık­lığımız var­mış da hep benim gelmemi bek­liy­or­lar­mış gibi rahat bir edayla karşısına çıktım. Uzun uzun ve güzel güzel neden orada staj yap­mam “gerek­tiğini” anlat­tım ama her nasılda cüm­lem “…çünkü ben böyle karar verdim!” gibi bir anlamla bit­mişti. Söylediğim kulak­larıma ulaşınca hemen suratıma nazik bir sırıtma ifadesi ekledim topar­la­mak için, öte yan­dan kelimeleri yemek istemiş olmalıyım ki şöyle bi yutkun­dum.
Sefer Abi (o dönemdeki haber müdürü) “deli her­halde, engelle­meye­lim, şişler hep­imizi bu yoksa!” diye düşün­müş olmalı ki sta­jy­er­lik için bile bin­bir prosedürün gerek­tiği yere öylece girmeme, deney­imli muhabir­lerle habere çıkmama izin verdi. Zamanla haber­lere tek başıma bile git­m­eye başlamıştım. TRT’deki tüm dost­lara buradan teşekkürler.

1999-BRT

Ardın­dan Harbiye’de TRT binasının tam karşısında BRT kanalı açıldı. Yıl 1999…
BRT’nin yöneti­ci­leri TRT’ye ziyarete gelince biz­imk­iler laf arasında “ bizde zıpır bi kız var, pek de çalışkan bi’şi, almaz mıy­dınız?” diye övmüşler beni. Görüştük ettik, aldılar hakikaten…İlk pro­fesy­onel işim BRT çatısı altında oldu böylece (bildiğiniz sig­or­talı, kadrolu, maaşlı iş…anneler, babalar ne çok sevinir bu duruma anlat­mama gerek var mı?) ve üniver­siteyle işi birarada götürmek zorunda kaldım mezun olana dek. Yine haber merkezinde çalışıy­or­dum. Hab­erdeki tempo, hergün yeni birşeyler öğren­mek, gün­demi takip etmek, nor­mal koşullarda gidip göre­meye­ceğiniz, bulu­na­may­a­cağınız ortam­larda, mekan­larda olmak heye­can veri­ciydi…
Bir gün Alibeyköy’de su baskını, bir gün Ali Sami Yen’de Metal­lica kon­seri, bir gün Hasankeyf’de okula gide­meyen bir çocuk, bir gün Atina’da Türk-Yunan dostluk eğlencesi derken 3 yıl geçti… Bu dönemde “Hay­atın Ren­k­leri” adlı bir pro­gram için de
9 – 10 dakikalık özel paketler hazır­lıy­or­dum bir yandan…

2000-BRT

2001’de işimle ilgili ola­bile­cek en güzel durum­lar­dan biri gerçek­leşti. Reuters Haber Ajansı’nın her yıl 15 ülke­den 1’er genç tele­vizy­on­cu­nun katılımıyla gerçek­leştirdiği “Haber ve Pro­gram Yapım­cılığı” eğitimine katılan Türk tele­vizyon muhabiriy­dim. Londra’da evrensel tele­vizyon dili, haber metni, çekim teknikleri, kurgu, sunum tarzı, izleyici algısı, ista­tik­sel bil­gi­leri kap­sayan çok çok fay­dalı ve bire­bir pratik uygu­la­maların gös­ter­ildiği bir eğitim alma şansım oldu.
Bu dönemde aynı zamanda “Tehlikeli Böl­gel­erde Çalışma ve İlkyardım Kursu” adlı bi eğitime katıldım ki hay­atımın en entere­san deney­im­lerinden biriydi. Bubi tuza­k­larını keşfetme yön­tem­leri mi istersiniz, silahlı adamlarca kaçırılınca izle­m­eniz gereken yolun tat­bikatı mı, çapraz ateşte kalıp kur­tulma metod­ları mı…Bunun gibi pek çok sıradışı ve tat­sız olayın sim­u­lasy­onunu yaşat­tılar bize bir hafta boyunca…O eğitim bit­tiğinde hep­imiz herş­eye para­noy­ayla yak­laşır, etrafı kolaçan etmeden, gözümüzü dört açmadan adım atmaz olmuştuk…

BRT kanalı kapandı… Diğer bütün arkadaşlar gibi 6 aylık maaşım ve tazmi­natımı hala ala­bilmiş değilim. (Yetk­ililere sesleniy­o­rum! )
Ardın­dan STAR TV’de çalış­maya başladım.O dönem Star Haber’in başında Türk medyasının en iyi kadın yöneti­ci­lerinden ve haber­cil­er­den olan Ayşenur Arslan vardı… Bu şanslı dönemde dış haber­ler muhabir­liği yaptım…Dünyada olup biten­leri bire­bir takip etmek adına hem çok yararlı hem de zevkli bir dönemdi…Öte yan­dan Star Grubu’nun bir sürü yeni kanalı açılmıştı… Star TV’nin yanı sıra Star Max, Star Haber 24 ve yeniden Kanal 6 yayına gir­mişti… Bu sayede ilk kez kendi pro­gramımı yapma şansım oluştu… Star Haber 24 kanalı için “STARDUST” adını verdiğim çok cici bir pro­gram hazırladım…

2002-STAR HABER 24

Stardust’da müzik, sinema, tele­vizyon, spor veya modanın düny­aca ünlü star­larıyla ilgili haber­ler yer alıy­ordu. Grammy Ödül­leri, Oscar Tören­leri, galalar, Hollywood’da vizy­ona giren yeni film­ler, çekim aşa­masın­daki kli­pler, defileler, podyu­mun arkasında olup biten­ler, fut­bolun, bas­ket­bolun yeni yıldı­zları ve saire ve saire…Çooook key­i­fli bir içer­iği vardı gerçek­ten ve hazır­larken de acayip keyif alıyordum…Bu pro­gram hala ilk gözbe­beğim olarak kalbimdeki özel yerini korur ve o zaman­lar ben­imle bir­likte adeta kendi pro­gram­larıymışçasına şevkle ve zevkle çalışıp çok emek sarf eden grafik tasarım­cısı canım arkadaşım Berkant Dinç’le, şirin yönet­menim Oktay Mutlu’ya da tüm kalbimle teşekkür ediy­o­rum… Bu arada beni taaa Stardust’daki acemi­lik safhalarım­dan bu yana takip eden, seven, güzel mailler atmayı sürdüren en eski izleyi­ci­ler­ime de sevgi­ler­imi iletiyorum…

2002-STAR HABER 24

2003’de Cnn Türk’de çalış­maya başladım… Aslında hede­fim orada da “Star­dust” ben­z­eri başka bir pro­gram yap­maktı ama bir­d­en­bire kendimi hanım hanım­cık kıyafetler ve olgun saç mod­el­leriyle bir eğitim pro­gramı sunarken bul­dum: “Eğitim ve Kariyer”… Üniver­site rek­tör­leri, fakülte dekan­ları gelip okullarının olanaklarını tanıtıy­ordu pro­gramda. Ben de ciddi ciddi eğitim konusunda araştırıp öğreniyor, ağır­başlı, kaale alınır soru­lar sor­maya çalışıy­or­dum. Beni oradan hatır­layan­lar aşağı yukarı 30’lu yaşlarımda olduğumu düşünüy­or­lar­mış…  

Ara sıra pro­grama kariyer hikayelerini din­le­mek üzere ünlü konuk­lar da alıy­or­duk. Nis­pe­ten daha rahat olduğum ve eğlendiğim bölüm­lerdi bun­lar diyebilirim.

2003-CNN TÜRK

Yine de bu pro­gram bana canlı yayını idare etme, çok yetkin olmadığım bir konuda bile donanım kazanıp konuya hakimiyet sağlama becerisi kazandırdı diye­bilirim, bu anlamda iyi ki de yapmışım!

Daha sonra kanalın Per­spek­tif kuşak­ları için belge­seller hazır­la­maya başladım. 2003 yılında vizy­ona gire­cek Türk film­lerinin kam­era arkası görün­tü­leri, çekim hikayeleri, oyun­cu­lar ve yönet­men­lerle röpor­ta­jlar, sinema eleştir­men­leriyle anal­i­zler­den oluşan “Türk Sineması-2003” belge­seli eğlenceli bir yapımdı…

2003-CNN TÜRK

“Sis Bulu­tu­nun Ardında: Alzheimer” belge­selini hazır­larkense tüy­lerim diken diken olmuş, göz­lerim dol­muştu… İnsanın hafıza­sını silen Alzheimer hastalığını her boyu­tuyla ekrana taşı­mak çok kolay olmamıştı. Bil­im­sel gerçek­liğin­den öte aktar­maya çalıştığım şey duyguydu çünkü… Annesi, babası, eşi bu hastalığa yakalanan insan­ların acısını, çare­si­zliğini çok iyi his­set­miş ve izleyen­lere de yan­sıt­maya çabal­amıştım…
Belge­sel yayın­landık­tan sonra gördüğü ilgi ve özel­likle hasta yakın­ların­dan aldığım teşekkür tele­fon­larıyla doğru bir sonuca ulaşmış olduğuma inandım…

2004-CNN TÜRK

En son olarak da TL’den 6 sıfır atılma döne­minde “Bozuk Para: 1 Lira” adlı belge­selin yapım aşa­masında çalıştım… Ve ardın­dan Tv8’e geçtim.

2004-TV8

Hay­al­imde bir süredir şekil­lenen ve hay­ata geçirmek iste­diğim bir proje vardı… Klasik sunucu­luk kalı­plarıyla hareket etmek zorunda kalmay­a­cağım, her zaman içim­den geldiği gibi davran­abile­ceğim, her konuyu işleye­bile­ceğim, içer­iğin­den, müzik­ler­ine, kur­gusuna, ismine, kısaca herşeyine kendimin karar vere­bile­ceği bir pro­gram… Adı da mut­laka ve mut­laka “Zeit­geist” olsun istiy­or­dum! Lise döne­mimde felse­f­eye ilgim vardı ve o dönem okuduğum (kalın )kita­plar­dan birinde Hegel’in ortaya attığı zeit­geist kavramıyla tanışmıştım ve çok ilgimi çekmişti…

2004-TV8

Tv8 alter­natif pro­jelere kucak açan bir kanal, bu nedenle pek çok kanalın cesaret edip şans tanı­madığı pro­jeler burada doğma imkanı bula­biliyor. Kafam­daki pro­gramı anlat­tık­tan sonra ben­den bir demo (bilmeyen­ler için söyle­mek gerekir belki, demo pro­gramın bir tanıtım örneğidir) iste­diler… Ben de hiçbir kaygı gütmeden, acaba çok mu uçtum, bu ne biçim sunuş yahu der­ler mi bana diye düşün­meden tüm zıpır­lığıyla ilk Zeit­geist bölümünü hazırladım…

2004-TV8

Çok beğenmişlerdi…Bir tek ismini yadır­gadılar biraz : ) Emin misin bak, söylen­mesi zor, yazıl­ması zor, gel vazgeç bu sev­dadan dediler…Ben bu konuda taviz ver­memekte ısrarcıydım…İlle de Zeit­geist ille de…Sonra hakikaten yazım zor­luğun­dan kay­naklan­abile­cek durum­ları düşününce (mail adresim yan­lış yazıldığı için mailler sürekli geri dönecek, gazetel­erde pro­gramın ismi hep yan­lış yaza­cak v.s ) Zeitgeist’la bir­likte ter­imin Türkçe kelime karşılığını da ekle­meyi uygun gördüm, böylece “Zamanın Ruhu: Zeit­geist” oldu ismi… Ve 25 Aralık 2004’de ilk bölümüm aynen demodaki haliyle yayın­landı… İlk kez bir pro­gramda “KENDİM” gibi yan­sımıştım ekrana… Hay­alini kur­duğum gibi doğal ve içtendi pro­gramım, bir kızın görün­tülü gün­lüğü gibi adeta… Ve ilk bölüm­den itibaren de sev­en­leri oluştu, bana güzel maillerle enerji veren herkese teşekkür ediyorum…

2006-Tv8

Eee her şeyi tadında bırak­mak gerekir der­ler… Zamanın Ruhu:Zeitgeist tam iki yıl, 100 küsür bölüm boyunca devam ettik­ten sonra “tamamdır” dedim, artık yeni bir şeyler yap­manın zamanı geldi…Halihazırda birkaç proje şekil­len­mişti kafamda, kanala sun­dum ve sonunda uçuk kaçık bir gezi pro­gramı olan“Gülhan’ın Galaksi Rehberi” üzerinde karar kılındı.

2007-Tv8

Pro­gramın ismi için esin kay­nağım absürt miza­hın dahisi Dou­glas Adams’ın “The Hitch­hik­ers Guide to The Galaxy” (Oto­stopçu­nun Galaksi Rehberi) adlı eseriydi. Hem bir seya­hat pro­gramı olduğunu anlata­bile­cek, hem de mizahi tarzını vur­gu­laya­bile­cek en uygun seçim gibi geldi bana… (Yoksa pro­gramda sırf sunucu­nun adı geçsin diye “Bilmemkim’le Şuradan Buraya”, “Filanca’yla Kimin Nesi” gibi sal­lama bir şekilde ortaya çıkmadı isim.)

2008-Tv8

Gülhan’ın Galaksi Rehberi malu­munuz bu sezon da devam ediyor. Umduğum­dan çok büyük bir çoğun­luk beni ve pro­gramın tarzını anladı, sevdi; klasik gezi pro­gramı for­matının ve sunumu­nun dışına çıkma cesare­time güç kattı… Sonuçta benim iste­diğim gezen, gören, öğrenen bir insanın bun­ları arkadaşlarına “gün­lük hay­atta nasıl anlat­a­caksa” o şekilde anlat­masıydı… Sunucu gibi değil de, geziye gidip dön­müş bir insan gibi işte… Yeri gelince şaşıran, duygu­lanan veya sıkılan, yeri gelince aklına gelen komik­lik­leri veya başına gelen aksi­lik­leri, saç­malık­ları da yan­sı­tan, seya­hatin her yönünü ve duy­gusunu aktar­maya çalışan biri… Net­icede izleyen­lere hem aldığım keyfi yan­sıt­mak hem de bil­gilendirme işini can sık­madan, yor­madan başara­bilmek iste­dim… Tebessüm ve mut­lu­lukla okuduğum güzel mail­lerinizin hepsi için çok teşekkür ederim; başara­bildiy­sem ne mutlu bana!…